Herkes gibi beni de bir değer yapan içinde bulunduğum toplum her seferinde bana insiyatifim dışında yaşanan olayları ücra köşelerden izleme olanağı verir. Bu suretle zamanın ölesiye aktığı zuhur eden olaylar silsilesinde önce benliğimi akabinde sözde hak ettiğim değeri veren toplumu irdelerken kah sahiplenici bir bilgenin duyduğu asil hüzünü kah sinsi bir ruhun küçümseyici kahkahalarını tasarruf etmekten derinden bir zevk alırım. Bu zevk anlaşılması o kadar çetin bir duygudur ki çoğu mağrur liyakat sahibi kimse bile bu yoğunluktan daha kısmetini alamamıştır. Bir taraftan akılcılığın toplumdaki bireyler arasında vuku bulan sorunların yine sorunları doğurduğu bir kısır döngüyü bütün hiddetiyle reddeden serzenişi diğer taraftan var olan bu gerçeğin akılcılık tarafından asla değiştirilemeyeceğinin idrakı insana eğreti bir mutlulukla birlikte engin bir değer katar.